Snel zoeken:
176 jrg 119, 04-1976 Is de gemeente het geestelijke Isral? 06

1-Corinthiers 12:12
Uit: Bode des Heils in Christus, jaargang 119 (1976)

Kritisch commentaar

In het vorige artikel hebben we enkele argumenten getoetst die worden aangevoerd tegen een aparte toekomst voor Isral en die gebaseerd zijn op de eenheid van het heil, zoals men meent dat de Schrift die leert. We hebben dat weerlegd door te wijzen op de positie van diverse groepen gelovigen in de toekomst, zoals die in de Openbaring wordt beschreven. Nu moeten we spreken over de argumenten die daarvoor worden ontleend aan diverse uitspraken in de brieven van Paulus, waarin het gaat om de positie van de kerk na Pinksteren.

En lichaam, n doop

Zij die het argument hanteren er is maar n heil, dus kan er in de toekomst geen apart heil voor Isral zijn, wijzen daarbij op de teksten, die over de eenheid van de Kerk spreken. Ze brengen naar voren.

1) dat de bekeerde Jood en de bekeerde heiden samen n lichaam, het lichaam
van Christus vormen, volgens 1 Kor. 12:12-27 en andere plaatsen;
2) dat beiden huisgenoten zijn van hetzelfde huis n.l. huis van God, zoals
Ef. 2:14-22 aangeeft;
3) dat beiden n Heer, n geloof, n doop, enz. hebben, zoals Ef. 4:4-6
getuigt;
4) dat beiden takken zijn binnen n boom, zoals uit Rom. 11 volgt.

Vr Pinksteren, zo stelt men, was er wel een afzonderlijk heil voor Isral, maar daarna niet meer.

Dan vr Pinksteren ook een kerk!

Met deze argumentatie geeft men ongewild toe, dat er dan vr Pinksteren ook nog geen Kerk bestond, want:

a) het lichaam van Christus, waarover 1 Kor. 12:12 spreekt, is volgens vers
13 tot stand gekomen door de doop met de Heilige Geest en deze doop heeft
blijkens Hand. 1:5 en 2:1-4 eerst plaatsgevonden op de Pinksterdag. En
het huis van God, waarover Ef. 2 spreekt, is gebouwd op het fundament van
de apostelen en profeten, terwijl duidelijk is, dat de apostelen en deze
profeten eerst na de Pinksterdag als zodanig zijn opgetreden (zie Ef.
3:5, verg. Kol. 1:25-26, Rom. 16:25-27);

b) in de bedeling vr het kruis werd de doop van Johannes bediend (en
volgens de ongewijde schriften ook nog de proselietendoop). Deze doop is
echter principieel onderscheiden van de christelijke doop. Was dat niet
zo, dan zou Paulus blijkens Hand. 19:1-5 een wederdoper zijn, of tot
wederdopen aangezet hebben. De ene doop, waarover Ef. 4 spreekt, is dus
niet de doop van Johannes. Het n Heer, n geloof enz. slaat dus op de
situatie na het kruis en na Pinksteren. En het n lichaam, n geest, en
n hoop van vers 4 kan dus ook slechts daarop betrekking hebben.

Wanneer men terecht aangeeft, dat er vr het kruis wel een apart heil voor Isral bestond, dan onderstreept men nog eens dat er toen geen kerk was. Het kenmerk van de kerk is immers, dat er geen apart heil is voor wie dan ook, en dat het heil niet gebonden is aan een bepaalde nationaliteit, of aan een bepaald volk.

Maar na de opname dan?

Met de stelling, dat er vr Pinksteren een apart heil voor Isral bestond, stemmen we dus van harte in, uiteraard zou ik zeggen! Wanneer men dan vervolgt met te stellen, dat er na Pinksteren geen apart heil meer voor Isral is, gaan we daarin ook een heel eind mee. Geen apart heil voor Isral gedurende een bepaalde tijd namelijk!
Zolang de Kerk, die op de Pinksterdag is ontstaan, de draagster van het getuigenis van God in deze wereld is, kan er geen apart heil voor Isral gerealiseerd worden. De zaak waar het om draait is echter dat de gemeente evenmin van Adam af bestaat als dat ze tot de jongste dag op aarde blijft. De bijbel spreekt duidelijk over de opname van de gelovigen van deze bedeling, die Jezus Christus tegemoet gaan in de lucht en door Hem in het Vaderhuis gebracht worden (zie Joh. 14:1-3; 1 Thess. 4:13-18; Fil. 3:20, 21).
En daarna treedt de na-christelijke periode in, waarin God Zich weer een getuigenis uit Isral zal verschaffen. Naar dat getuigenis wordt heen gewezen in Matt. 10:23; 24:15-28; Openb. 7:1-8; 11:1-13; 12:1; 13-17.
Op die tijd zijn de termen: n lichaam, n huis, evenmin van toepassing als op de tijd vr het kruis.
De hiervr onder 1, 2 en 3 vermelde argumenten zeggen dus in deze kwestie niets. Het enige dat je uit deze Schriftgedeelten kunt afleiden is, zoals ik al schreef dat in deze tijd het heil voor Isral nooit gerealiseerd kan worden.

En boom is dat de Kerk?

Het hierboven onder 4 genoemde argument over de ene boom en de verwijzing naar Rom. 11 geeft de gelegenheid erop te wijzen, dat de christelijke bedeling inderdaad de laatste bedeling niet is. Aangezien ik in mijn het Isralprobleem vrij uitvoerig Rom. 11 behandeld heb, volsta ik heir met enkele punten uit die hoofdstuk te belichten om mijn stelling waar te maken.

1. In Rom. 11 wordt met geen woord over de Kerk gerept, nergens in dit
hoofdstuk wordt de boom met de Kerk gelijkgesteld. Daar gaat het namelijk
in hoofdstuk 9-11 niet over. De boom wordt trouwens teruggevoerd op de
aartsvaders, maar Abraham, Izak en Jakob behoorden niet tot de Kerk, want
in hun dagen was er geen kerk. Ten tweede is hier sprake van takken die
uitgehouwen werden, en uit de Kerk, het lichaam van Christus, worden
nooit leden afgesneden, en zeker zijn daaruit nooit Joden verwijderd
om plaats te maken voor de heidenen.

2. In dit hoofdstuk gaat het erom, dat God barmhartigheid bewijst (vs. 30,
31), en de zegen van Abraham, vergeving van zonden, rechtvaardiging door
het geloof in Christus Jezus eerst liet toekomen aan Isral en nu aan de
volken. Met dien verstande dat niet geheel Isral aan de kant is gezet en
van de genade is uitgesloten, maar slechts een deel. Er is een
overblijfsel naar de verkiezing van de genade (vs. 5), terwijl over het
andere deel van het volk verharding is gekomen. Deze gedeeltelijke
verharding blijft echter niet, maar duurt tot de volheid der volken zal
zijn ingegaan. Deze volheid der volken samen met het bekeerde joodse
overblijfsel vormen wel de kerk, maar als zodanig worden ze hier
niet onderscheiden. De gedachte van nheid tussen joodse gelovigen en
heidense gelovigen ligt hier buiten het gezichtsveld. Er wordt niet
gesproken over Isral eertijds en de kerk nu, nee, er wordt gesproken over
Isral en de volken.

3. Zodra het getal der gezaligden uit de volken voltallig is, komt er en
ommekeer in de situatie die na het kruis is ingegaan. Toen kwam er
verharding over Isral, dan zal de verharding worden opgeheven (verg. 2
Kor. 3:14, 15 met vs. 16, waar zonder op de tijd de nadruk te leggen
dezelfde feiten worden vermeld).

4. Dat aannemen van Isral wordt weer enten genoemd. Zo goed echter als de
heidense takken werden gent, nadat de Joodse zijn uitgehouwen, zo goed
worden de Joodse pas weer gent als de gelovigen uit de volken zijn
opgenomen en het naamchristendom is afgehouwen, of om met Openb. 3 te
spreken is uitgespuwd (Openb. 3:16; vlg. Rom. 11:22b waar voorwaardelijk
aangegeven wordt wat nu realiteit is: ongeloof). De Joden berven deze
plaats dus niet als wilde takken, die tegen de natuur gent worden, maar
als natuurlijke takken die op hun eigen olijfboom gent worden. Ten
aanzien van het heil nu geldt er totaal geen onderscheid tussen heiden en
Jood. Maar dan geldt dit wel. Bij het weer enten speelt het Jood-zijn een
rol. Alweer een bewijs dat het in dit gedeelte niet om de kerk gaat en dat
er in de tijd, waarop dit weer enten van de Jood slaat, geen kerk op aarde
kan zijn. Opmerkenswaard is ook, dat de Joden uitdrukkelijk vijanden worden
genoemd wat het evangelie aangaat, maar wat de verkiezing betreft
geliefden ter wille van de vaderen. De verkiezing blijft voor hen gelden!

5. Ten slotte laat dit gedeelte zien, dat de barmhartigheid, die God hen dan
bewijst en de vergeving die ze ontvangen, hen de oudtestamentische
beloften deelachtig doet worden. Hun herstel wordt namelijk getekend als
de vervulling van de oudtestamentische profetie (vs. 26). En God geeft de
verzekering dat de genadegaven en de roeping van God onberouwelijk zijn
(vs. 29). Dit zijn niet de zegeningen waarover bijv. Ef. 1 spreekt en de
roeping die daar vermeld wordt, maar de genadegaven en de roeping die door
de vaderen hun deel is. Juist Rom. 11 laat dus zien dat er nog een heil
voor Isral is, dat dit heil hun deel is wanneer het getuigenis uit de
volken is weggenomen en dat dit de vervulling is van de tot nu toe
onvervulde profetie.